Jong geleerd ?

afbeelding 1ste bladOp het schoolfeest van de Kleine Jacob, mochten de allerkleinsten in de blakende zon , samen met hun juf een echt optreden verzorgen. Ik kon een kijkje nemen achter de schermen en zag met hoeveel tederheid en zonder druk de kinderen op het podium werden gebracht.

In het voorbije week-end waren ongeveer de helft van de artikels in de krant gewijd aan het failliet of beter gezegd de onaangepastheid van bepaalde instellingen: de gezondheidszorg, het buitenlands beleid, de Europese politiek, de banken, het onderwijs (‘de school moet op de pot’).

Elk van hen zou onvoldoende rekening houden met de moderne evoluties en zo de toekomst hypothekeren.

Wel opvallend waren de kanttekeningen of bedenkingen die mensen erbij maakten. Er werden vragen gesteld bij de mogelijkheden van de morele verontwaardiging,( bij de dood van Mawda) bij de grenzen van onze solidariteit, bij de motivatie en zelfs de spiritualiteit van de Westerse mens. De verschillende vakken in de school zijn onvoldoende verbindend. Dit zijn enorm belangrijke vragen, tekenen van de tijd, een oproep om met mensen van verschillende leeftijdsgroepen in gesprek te gaan over de waarden, die we willen beleven, over een diepere dimensie van inburgering in een wereldsamenleving.

En ondertussen is het schooljaar ver gevorderd en zien we talloze mensen zich inzetten om met jongeren die uitdagingen te blijven aangaan. We mogen hopen dat ze ruggesteun krijgen in hun creativiteit om vernieuwingen aan te brengen en vooral om jonge mensen zin te geven in hun bestaan.

En in de examentijd wensen we vooral energie aan de studenten, wetenschappelijke kennis die de samenleving beter maakt, keuzemogelijkheden die niet onbeperkt zijn, maar die helpen om een vreugdevol leven uit te bouwen. Kennis die helpt om een beter mens te zijn.

De Mime Speler

voorblad lente 2Verrassend stond hij daar, op de fiets! Hij had zich waarschijnlijk minutenlang voorbereid, geschilderd van kop tot teen, een goede plek uitgekozen, bril op en dan een hele middag: roerloos, expressief, enkel een kleine beweging wanneer een geldstuk in het mandje viel. Honderden mensen een halte laten houden midden een drukke bedoening. Heel fijn zou het zijn om ’s avonds het verhaal te horen van zijn waarnemingen.

Bij het afscheidsfeest van Andries Baart, de inspirator van de Presentie theorie, moest ik aan dit beeld denken. Het thema van het symposium luidde: ‘Waarnemen: een kunst’. Wat willen en kunnen wij gewaarworden? Het werd een goed gevulde namiddag, waar we zeker nog verdere inspiratie kunnen uithalen voor onze vormingen.

Maar al even dit: het zorgvuldig waarnemen, waarbij we onze eigen interpretatie even opzij zetten, kan ons veel dichter bij de ander brengen. Goede zorg voor ieder, die op een of andere manier ‘overbodig’ wordt genoemd, kan alleen maar vertrekken van een fijnzinnige waarneming als een ‘kunstige houding’. Het zien: onze ogen, zijn daarin misschien wel het meest afstandelijke orgaan; het voelen, aanraken, ruiken van de pijn, het ziek zijn, de onzekerheid en  armoede, maar ook de kleine vreugdes en hoopvolle momenten laten ons delen in ‘het geleefde leven van elke dag’. Daar begint de goede zorg. Te veel beslissingen of handelingen worden genomen zonder de persoon in kwestie te respecteren of aan te voelen.

Het Present- zijn en blijven is een verlangen, waarin we ons met velen willen blijven verfijnen. Op het symposium werd ook over de toekomst en de uitdagingen gesproken en daarin kwam naar voor dat we niet mogen blijven steken in het alleen maar ‘nabij zijn’, maar ook de structurele veranderingen moeten aanpakken. Laat dat misschien een handreiking zijn om op een grondige manier verantwoordelijkheid te nemen in het politieke debat.

Kunst kan ons helpen om breder waar te nemen, zegde A. Baart.

Deze mimespeler hielp ons daarin.

Annemie Luyten