IS HET EEN DROOM OF IS HET REALITEIT?

Ze wisten het goed, de vele kinderen die Amal verwelkomden vorig weekend. ‘ Amal is niet zo maar een reusje, maar een vluchtelingenkind dat al heel lang onderweg is vanaf de grens van Turkije en haar mama zoekt. Met zelfgemaakte bloemen vliegers willen we haar welkom heten.

Het werd een waar volksfeest zowel vrijdagavond als zaterdag met echt ontroerende momenten. Ouders, grootouders, leerkrachten, familie, iedereen gemobiliseerd om Amal te ontmoeten. Ze werd een levendige
figuur, die symbool stond voor ons verlangen om echt gastvrij te zijn.

En ondertussen krijgen we nieuwe beelden van prikkeldraad, muren, soldaten aan de grenzen van Europa of bootjes terug in zee gedreven. Op meer en meer plaatsen onmenselijke toestanden. Ook het grote aantal deelnemers aan de Klimaatmars was zo hartverwarmend. Ballonnen grootouders -kinderen- kleinkinderen, een kleurrijke massa. Door de ervaringen van het voorbij jaar van wateroverlast, branden, zijn er zeker meer mensen die de dreiging voelen. Zullen beleidsmakers luisteren? Zal de grote klimaattop resultaten opleveren?

Hoe kunnen we onze menselijkheid en mededogen meer structureel in praktijk brengen? Wereldwijd groeit het bewustzijn ondanks hardnekkige tegenstand. Met heel veel respect kunnen we luisteren en ondersteunen al die mensen die blijven geloven, moeilijke dossiers blijven opstellen, zich inzetten in vluchtelingen kampen, hier meewerken aan een mentaliteitsverandering.

Momenten zoals het voorbije weekend zijn zeker een aanmoediging om verder te doen, nu het nog niet te laat is. Het vluchtelingenkind Amal trekt verder om mensen warm te maken voor die wereldwijde bezorgdheid. Ik dacht aan een lied dat we op één van de catechesedagen zongen, jaren geleden n.a. v. het scheppingsverhaal:

‘Is het een droom of is het realiteit
dat iemand wordt gedreven
om te leven in OPENHEID?’

Annemie Luyten