Een parcour met hindernissen

Vorige week vond er op vele plaatsen een buitenspeeldag plaats. Ook op de speelplaats organiseerde de school een heel levendig parcours met vele hindernissen. Met het nodige enthousiasme sprongen en klommen de kinderen er op los.

Ons aller corona periode is zeker ook een parcours met vele hindernissen, het enthousiasme is heel wat minder. Het noopt ons in ieder geval tot de nodige creativiteit om telkens opnieuw de nodige aanpassingen te doen.
Schoorvoetend zijn we opnieuw met de Nederlandse lessen begonnen. Van Tochten van hoop nog niet direct sprake.
Overzet en Overstap en de vraag naar opvang draaien wel op volle toeren. Wat ons blij maakt is dat we de ruimtes in ons gebouw toch nuttig kunnen aanbieden voor andere vormen van gastvrijheid: studenten om te blokken, initiatieven die elders niet meer binnen geraken…
Zo leren we heel wat nieuwe partners kennen die met kwetsbare mensen werken. Daar willen we in deze Kapstok wat over vertellen.

Zo voelen we doorheen de vele vormen van afstand, verdriet, eenzaamheid, afzondering stilaan meer hoop ontluiken.

De schoonheid van de natuur helpt ons daar zeker in. Wat verlangen we er naar om zoals, de leerlingen na de dood van Jezus opgesloten za- ten, meer naar buiten te komen. En een taal te spreken van menselijkheid en warmte die iedereen verstaat. Dan is het echt Pinksteren.
Hoe we dat samen zullen kunnen vieren is nog onduidelijk, maar het zal zeker leven in ons hart en ons toekomstperspectief!

Annemie Luyten