Een hoopvol nieuw begin!

Eigenlijk is het natuurlijk geen echt begin, want de laatste weken werd er rustig verder gewerkt, geschilderd, gepoetst, verlangd naar mooi weer, naar een meer vredevolle wereld, naar een einde aan de epidemies en natuurrampen, naar een meer evenwichtig levensritme, naar meer tijd voor mekaar enz. Maar toch, als de kinderen overal weer opduiken, voelen we ons als op onze
eerste schooldag, nieuwsgierig maar toch ook een beetje bang en onwennig. Zal het lukken dit jaar? Initiatieven worden terug opgestart, in kleinere groepen met de nodige voorzorgsmaatregelen. Hoe ontmoeten we de ander, hoeveel afstand is er nodig, welke gebaren?
Vrijwilligers zijn blij om mekaar terug te zien, maar hier en daar is er een lege plaats, om begrijpelijke redenen afgehaakt, we missen hen en zoeken momenten om elkaar toch nog te zien.
Het is ook niet gemakkelijk om het menselijke leed in Afghanistan, in Haïti, in de overstroomde streken, in de door brand vernielde gebieden, een plaats te geven in een solidaire levenshouding. Bijna dagelijks krijgen we aanvragen om mensen op te vangen, hoe sterk is onze draagkracht en hoe gaan we er mee om wanneer we mensen moeten teleur stellen? Het vraagt overleg
en respect voor de mogelijkheden van ieder.
Juist daarom is er hoop nodig, kunnen kleine en grote gebaren van mensen ons optrekken, ons weer doen geloven dat het de moeite is om gastvrij te zijn, om iets meer te doen dan het gangbare, om zichzelf soms weg te cijferen en dan weer te laten meeslepen in de vreugde van de ander. De binnenplaats van de Loodsen is helemaal opgefrist en geschilderd, de bloemen bloeien overvloedig. Het helpt ons om er weer met volle moed tegenaan te gaan. We hopen dat velen er mee hun schouders onder zetten!
Annemie Luyten