De Mime Speler

voorblad lente 2Verrassend stond hij daar, op de fiets! Hij had zich waarschijnlijk minutenlang voorbereid, geschilderd van kop tot teen, een goede plek uitgekozen, bril op en dan een hele middag: roerloos, expressief, enkel een kleine beweging wanneer een geldstuk in het mandje viel. Honderden mensen een halte laten houden midden een drukke bedoening. Heel fijn zou het zijn om ’s avonds het verhaal te horen van zijn waarnemingen.

Bij het afscheidsfeest van Andries Baart, de inspirator van de Presentie theorie, moest ik aan dit beeld denken. Het thema van het symposium luidde: ‘Waarnemen: een kunst’. Wat willen en kunnen wij gewaarworden? Het werd een goed gevulde namiddag, waar we zeker nog verdere inspiratie kunnen uithalen voor onze vormingen.

Maar al even dit: het zorgvuldig waarnemen, waarbij we onze eigen interpretatie even opzij zetten, kan ons veel dichter bij de ander brengen. Goede zorg voor ieder, die op een of andere manier ‘overbodig’ wordt genoemd, kan alleen maar vertrekken van een fijnzinnige waarneming als een ‘kunstige houding’. Het zien: onze ogen, zijn daarin misschien wel het meest afstandelijke orgaan; het voelen, aanraken, ruiken van de pijn, het ziek zijn, de onzekerheid en  armoede, maar ook de kleine vreugdes en hoopvolle momenten laten ons delen in ‘het geleefde leven van elke dag’. Daar begint de goede zorg. Te veel beslissingen of handelingen worden genomen zonder de persoon in kwestie te respecteren of aan te voelen.

Het Present- zijn en blijven is een verlangen, waarin we ons met velen willen blijven verfijnen. Op het symposium werd ook over de toekomst en de uitdagingen gesproken en daarin kwam naar voor dat we niet mogen blijven steken in het alleen maar ‘nabij zijn’, maar ook de structurele veranderingen moeten aanpakken. Laat dat misschien een handreiking zijn om op een grondige manier verantwoordelijkheid te nemen in het politieke debat.

Kunst kan ons helpen om breder waar te nemen, zegde A. Baart.

Deze mimespeler hielp ons daarin.

Annemie Luyten